آچیق قوی پنجره نی
گؤزوم گؤرسون گلنی
نئجه قبره قویارلار
غربتده جان وئره نی
...
آچیلارام گول کیمی
اوخورام بلبل کیمی
غربت ائلده چوخ قالدیم
سولورام سنبل کیمی
ترجمه
پنجره را باز بگذار
تا چشمم رهگذران را ببیند
چگونه داخل قبر می گذارند
کسی را که در غربت می میرد
...
مثل گل باز می شوم
مثل بلبل می خوانم
در دیار غربت زیاد ماندم
مثل سنبل پژمرده می شوم
...
عمر او بود فزون از پنجاه
زن بي شوهر و از حاصل عمر
يك پسر داشت شرور و خودخواه
روز و شب از پي اوباشي خويش
بي خبر از شرف و عزت و جاه
ديده بود او بر مادر پير
يك گره بسته زر ، گاه به گاه
شبي آمد كه ستاند آن زر
بكند صرف عملهاي تباه
مادر از دادن زر كرد ابا
گفت :رو رو كه گناه است گناه
اين ذخيره است مرا اي فرزند
بهر دامادي ات انشاء الله
حمله آورد پسر تا گيرد
آن گره بسته زر خواه مخواه
مادر از جور پسر شيون كرد ب
ود از چاره چو دستش كوتاه
پسر افشرد گلوي مادر
سخت،چندان كه رخش گشت سياه
نيمه جان پيكر مادر بگرفت ب
ر سر دوش و بيفتاد براه
برد در چاه عميقي افكند
كز جنايت نشود كس آگاه
شد سرازير پس از واقعه او
تا نمايد به ته چاه نگاه
از ته چاه به گوشش آمد
ناله زار حزيني نا گاه
آخرين گفته مادر اين بود :
آه ! فرزند نيفتي در چاه
يحيي دولت آبادي
ارسالی : دانشجویان مشکین شهری ( ساوالان )
http://www.meshkin-students-lit.blogfa.com/
........
قلب مادر
داد معشوقه به عاشق پیغام
که کند مادر تو با من جنگ
هر کجا بیندم از دور، کند
چهره پر چین و جبین پر آژنگ
با نگاه غضب آلوده زند
بر دل نازک من تیر خدنگ
از در خانه مرا طرد کند
همچو سنگ از دهن قلماسنگ
مادر سنگدلت تا زنده است
شهد در کام من و توست شرنگ
نشوم یک دل و یک رنگ تورا
تا نسازی دل او از خون رنگ
گر تو خواهی به وصالم برسی
باید این ساعت بی خوف و درنگ
روی و سینه ی تنگش بدری
دل برون آری از آن سینه ی تنگ
گرم و خونین به منش باز آری
تا برد زآینه ی قلبم زنگ
عاشق بی خرد ناهنجار
نه بل آن فاسق بی عصمت و ننگ
حرمت مادری از یاد ببرد
مست از باده و دیوانه ز بنگ
رفت و مادر را افکند به خاک
سینه بدرید و دل آورد به چنگ
قصد سرمنزل معشوقه نمود
دل مادربه کفش چون نارنگ
از قضا خورد دم در به زمین
واندکی رنجه شد او را آرنگ
آن دل گرم که جان داشت هنوز
اوفتاد از کف آن بی فرهنگ
از زمین باز چو برخاست، نمود
پی برداشتن دل، آهنگ
دید کز آن دل آغشته به خون
آید آهسته برون این آهنگ
آه دست پسرم یافت خراش!
وای پای پسرم خورد به سنگ
ایرج میرزا
زن
چرا زن را چنين محدود كردند زســـر تا دامنش مسدود كــــردند
اگر زيــــباييش در ابروان است چه حاجت پوششي برگيسوان است
اگـــرزنها دراين عـــالم نــبودند كه را مردان به زيبايي مي ستودند
اگــــــر روزي كند يك زن اراده بمــــيراند به آنـــــــــــي صد پـياده
زنــي كه آدمي زايـــد به دنـــيا زنــــي كه عاشـــقان را كرده رسوا
به يك نيمه نـظر جمعي بسوزد چـــنان پـــــروانه را شمعي بسوزد
ومـــردان خود گــرفتار زنانــند چــــــرا يا راهــــبر يا حكــــمرانند !
لاله غفاري زداده
منبع : http://www.galamyaz.blogfa.com/
براي مردن
تا روح بشر به چنگ زر ، زندانيست
شاگردي مرگ پيشه اي انساني است
جان از ته دل ، طالب مرگ است ... دريغ
درهيچ كجا براي مردن جا نيست ؟
ارسالی سرهنگ عزیز
ستار خان در ۲۵ آبان ماه ۱۲۹۳ درگذشت .
بابا بابا خان بابا
یاشا ستارخان بابا
وطن قوروماق اوچون
گئچیبدی جاندان بابا
تبریزین باغ باغچاسی
آچیب گولو غونچاسی
اسدیریر شاه شاهچینی
سردارین توپانچاسی
عزیزیم سلطان کیمی
قورخمویان اسلان کیمی
دونیا مین خان گؤرسه ده
گؤرمه ز ستار خان کیمی
بایاتیلار : وبلاک کمکی آراز ( سجاد حسینی )
http://www.kemkiaraz.blogfa.com/
ترجمه به زبان فارس
بابا بابا خان بابا
زنده باشی ستار خان بابا
برای نگهداری از خاک وطن
از جانش گذشته است بابا
باغ و بوستان تبریز
گل و غنچه اش باز شده
شاه و شاهچی را می لرزاند
تفنگ سردار (تفنگ ستار خان )
عزیزم مثل سلطان
مثل شیر بی باک
دنیا هزار خان هم ببیند
نمی بیند مثل ستار خان
بیر ناغیل شاه عباسدان
دئیر بیر گونلرین بیرگونونده ، شاه عباسین دوربونونده ، شاه عباسین خیردا اوشاغی ائوده ن ائشییه چیخیب ایته ر . شاه عباس تئزجه نه جارچیلارا بویورار کی شهرده جار سالالار هر کیم آخشام اذانیندان قاباق اوشاغی تاپیب شاه عباسا تحویل وئرسه ، فیلان قدر موشدولوق وئریله جه ک . قضوو قدر دن بیر تاماهکار آدام اوشاغی تاپار و اؤز اؤزونه دییه ر : آخشام اذانیندان قاباق اوشاغی تاپانا بو قدر موشدولوق وئریر گؤر من یوباتسام و اوشاغی ساباح آپاریب تحویل وئرسه م نقدیر وئره ر . بو خیالینان اوشاغی ائوینده ساخلیر و ساباحیسی گون آپاریر شاه عباسا تحویل وئره ر . شاه عباس دییه : یاخجی دا بوراخ اوشاغی گئتسین باخجادا اویناماغینین دالیسی جا . آدام دییه ر قبله عالم ساغ اولسون به منیم موشدولوغوم ؟ شاه عباس دییه : من موشدولوق وئریردیم کی اوشاغ گئجه ائوده ن ائشیکده قالماسین . دای گئجه نی ائشیکده یاتان اوشاغین تاپیلماغی موشدولوق وئرمه لی دئییل کی .
...
حکایتی از شاه عباس
می گویند روزی از روزها فرزند کوچک شاه عباس از خانه بیرون می رود و گم می شود . شاه عباس به جارچی هایش دستور می دهد جار بزنند که هر کس بچه را قبل از اذان شب پیدا کرده و به شاه عباس تحویل دهد فلان قدر مژدگانی دریافت می کند . از قضا آدمی طماع بچه را پیدا می کند و با خود می گوید : برای پیدا شدن بچه تا اذان معرب این قدر مژدگانی گذاشته اند . ببین اگر صبح بچه را تحویل بدهم چقدر مژدگانی می دهند . با این خیال بچه را تا صبح در خانه اش نگاه می دارد و صبح به قصر شاه عباس می برد . شاه عباس بی اعتنا و خونسرد می گوید : بچه را رهایش کن تا دنبال بازی اش برود . آدم طماع می پرسد : قبله عالم به سلامت پس مژدگانی من چه می شود ؟ شاه عباس می گوید : من تلاش می کردم که بچه شب بیرون از خانه نماند . بچه ای که شب بیرون از خانه خودش بخوابد پیدا شدنش مژدگانی نمی خواهد .
|
محبت بئله دیر |
|
دئدیم آز جور ائله جانا، دئدی عادت بئله دیر |
|
دئدیم اغیار ایله گزمه، دئدی قسمت بئله دیر |
|
دئدیم انصاف دییل شعله ی عـــشقینده یانام |
|
دئــدی پروانه یه باخ، رمز سعادت بــئله دیر |
|
دئدیم آز ناز ائله گولدو، دئدی نازسیز گوزلی |
|
حق یارادمازبــونوبیل، راز طــبیعت بئله دیر |
|
دئدیم آل جانیمی، قوی بیر نفس آسوده یاتیم |
|
دئدی عشق اهلی اگر ایــسـتسه راحت بئله دیر |
|
مین کره جانیمی قوربان ائلهدیم جان دئمهدی |
|
نه بــیلیم بــــلکه ده قــانون محبت بــئله دیر |
|
ییخدی کونلوم ائوینی، ایله مه دی عهد وفا |
|
بـــیوفا، نــازلی گوزلـــلرده صداقت بئله دیر |
|
صبریمی الدن آلیب دیر، داها قایتارمیه جک |
|
شـــیوه عــشقده چون رســـم امانت بئله دیر |
|
عشق سوداسینا دوشدون داها جان فیکرینی آ ت |
|
"حامده" عشق خـــریدارینا قیمت بـــئله دیر |
|
شعر: حامد ماکویی |
منبع وبلاک مسعود ( ترکی شعرلر )
http://azerbaijanpoem.blogfa.com/
سنده قلبیمده سازالماز یارالاردان بیری اولدون
سنده بختیم کیمی باطیل یوخولاردان بیری اولدون
سیندیریب آینا دیه رکن سووشوب گئتمه یی بیلدین
کارشینا چیخمیشیدیم بلکی سئویم تصویری اولدون
شعر : حمیده خانیم رئیس زاده ( سحر خانیم )
ارسالی : ائلشن
کلیدی در قفل در چرخید
کلیدی در قفل در چرخید
در با آن جیغ دلخراش و زننده خود باز شد
جیغی که به دروغ آزادی را مژده می داد.
مردی لاغر و ضعیف در گوشه آن زندان افتاده بود
در حالی که نور چشمانش را آزار می داد به بیرون نگاه می کرد
زندانبان بی هیچ حرفی او را برد
لحظه ای به عقب نگاه کرد
و رفت
از پشت حفاظ شیشه ای آن مرد را دیدم که در پای جوخه دار با افتخار ایستاده بود
و به خورشید که تازه داشت خودنمایی میکرد، نگاه میکرد
چشمهایش را بستند و....
آزاد شد. و رفت........
تنها خورشید بود که می توانست خیره به پیکر بی جانش نگاه کند
آری در آن روز مردی را به جرم فریاد از پای در آوردند
و گلویش را با طنابی فشار دادند تا سکوت باقی بماند.
دلم از سکوت گرفت...
دلم از سکوت گرفت...
داشتم از آن مکان می رفتم که ناگهان فریادی از درد مرا به خود اآورد
دستان مرد دیگری را با طناب بسته بودند و پاهایش را با زنجیری قفل کرده بودند
شکنجه بود و بی وجدانی طنازی میکرد
در اندیشه جرم آن مرد و فریادهایش بودم که ناگهان صدا خاموش شد
و جریان خون تمام بدن او را گرفت
خضاب خون زیبایی خاصی به پیکر بی جانش داده بود
چشمهایش باز بود
فهمیدم که جرمش سکوت بود و آنان گلوی او را پاره کرده بودند
ولی هنوز سکوت باقی بود
سکوت آن فریاد و فریاد آن سکوت مرا در خود غرق کرد
با تما وجود دویدم تا به خاطری نو برسم
چه می توانم بکنم
چگونه سکوت را با فریاد و فریاد را با سکوت معنی کنم؟
وای بر من
وای بر من...
علی اکبر ثابتیان
...
ارسالی سرهنگ
http://ghobatzadeh.blogfa.com/
دیندیرمه منی
دیندیرمه منی غم جالانار دیل دوداغیمدان
نیسگیل سئلی باشلار آخا سولموش یاناغیمدان
گوگلو چینی لر تک آمانا بند اوره گیم وار
قوی توزلو قالیم یوخلاما اندیرمه تاغیمدان
قاندال یاراسی مرحم دیوانه لیگیمدیر
پامبیقلاری ته رپه تمه قان آخدیرما داغیمدان
تیترتمه منی تک آغاجام غم اتگینده
نیسگیل اله نر شاختا قوروتموش بوداغیمدان
بیر یالخی محبت دن اؤتور اویخولو بختیم
هر سمته سوروندوردو منی کؤرپه چاغیمدان
قلبیمده اؤزوم طرحی تومارلانماغا یوخدور
وولقان کیمی اود ییرقالانار دویغو داغیمدان
شاعر : حمیده خانیم رئیس زاده
..........
عکسهای الموت در وبلاک تادانه
بؤیوک اولماق آساندیر ، آدام اولماق چتین دیر
دئیر گونلرین بیر گونونده بیر نادهیم اوغلان واریمیش کی یئر گؤی اونون الینده ن جانا گلمیشدی . بو اوغلانین آتاسی دییه رمیش کی اوغول سن آدام اولماسان . بو سؤز اوغلانین چوخ زورونا گله رمیش . اونون اوچون چوخ چالیشار بیر بؤیوک پادشاه اولار . تخت اوستونده ایله شنده ن سورا ، آداملارینا امر وئره ر کی گئتسینلر و اونون آتاسینی الی قولو باغلی قصره گتیرسینلر .
پادشاهین آداملاری تئزجه نه گئدیب آتانین ال قولون باغلییب پادیشاهین قوللوغونا گتیره رلر . پادشاه آتانی گؤرمه ک همه ن دییه ر : یادیندادیر هر زامان منه دییه ر دین سن آدام اولماسان ، سندن آدام چیخماز ؟ باخ گؤر نه مهم پادشاه اولموشام . هامی منیم قاباغیمدا خبردار دورورلار ؟ من اذن وئرمه سم میلچک ده قاناد چالابیلمه ز .
آتا دییه ر : اوغول من دئمه دیم پادشاه اولابیلمه سن کی ، دئدیم آدام اولماسان . آدام دا اولمادین . آخیر سن آدام اولسایدین آتاوی بئله الی قولو باغلی قوللوغونا گه تیرتدیره ردین ؟
....
برزگ شدن چه آسان ، آدم شدن چه مشکل
می گویند پسر ناخلفی بود که همه از دست او به تنگ آمده بودند . پدرش همیشه او را سرزنش می کرد که تو آدم نمی شوی . این سخن برای پسر خیلی سنگین بود .
پسر به همین سبب هم تلاش می کند و پادشاه بزرگی می شود . بعد از نشستن بر تخت به مامورانش امر می کند که به سراغ پدرش بروند و او را دست و پا بسته به خددمتش ببرند . مامورین امر پادشاه را اطاعت می کنند و پدر پادشاه را دست و پا بسته به خدمت او می آورند .
پسر به محض دیدن پدر با غرور فراوان می گوید : یادت هست که همیشه سرزنشم می کردی و می گفتی که من آدم نمی شوم ؟ ببین حالا چه پادشاه مهمی شده ام ؟ همه جلوی من خبردار می ایستند . بدون اجازه از من مگس نیز پر نمی کشد . پدر می گوید : پسرجان من نگفتم تونمی توانی پادشاه بشوی ، گفتم تو آدم نمی شوی و آدم هم نشدی . آخر اگر آدم بودی پدر را دست و پا بسته به خدمتت می آوردی ؟
دئییر بیر گونلرین بیر گونونده ، بیر کیشی خه لیاغی گئجه چاغی ائوینه بیر یولداشینی قوناغ آپارار . ائوین آروادی شامی پیشیریب یئییب ایچه ندن سونرا ، چای گه تیره ر . بیر آز گئچه ندن سونرا ائوین کیشی سی گؤره ر قوناق اسنیر ، اونون دالیسیجا دا ائوین آروادی اسنیر . بیردا ها دا دیققت ائله ر گؤره ر بعلی قوناق اسنیر سونرا دا ائوین آروادی اسنیر . اؤز اؤزونه دئیه ر : هه ن بیلدیم . بونلار بیر بیرله رینه ایشاره ائلییب رمزینه ن سؤز انلادیرلار من بو دردی چکه بیلمه ره م . تئز اتاقدان چیخار ائشییه و دالیسیجا آروادین سه سله ر . یازیق آرواد ائشییه چیخماق همه ن یاپیشار یاخاسیندان طوولویه آپارار کی ای کوپه ک قیزی . دئگینه ن گؤروم اسنه مه کنه ن قوناغا نه ایشاره آنلادیردین . یازیق آرواد هر نه یالوارار کی بو آیه بو کلام ، قران سنه آند اولسون ، کیتاب سنه آند اولسون کی هئچ زاد آنلاتمیردیم . او اسنیردی منی ده اسنه مه ک توتوردو . کیشی اینانماز یازیق آروادی ووروب اؤلدوره ر . سورا دا قاییدار اؤز اؤزونه دییه ر : کؤپه ک اوغلو صبر ائله گئجه یاریسی سنین ده باشیوی که سه جاغام . بیر آز اوتورار گؤره ر قوناق اسنیر . بو کیشینی ده اسنه مه ک توتار . قوناق اسنه ر بو کیشی اسنه ر . کیشی آخیردا دییه ر : اسنه ک اسنه کی گه تیره ر حئییف سنه طووله ده کی .
که خمیازه خمیازه می آورد
می گویند مردی شب میهمانی را به خانه اش می برد بعد از شام متوجه می شود که میهمان خمیازه می کشد و به دنبال او زن صاحبخانه نیز خمیازه می کشد . با خود فکر می کند که سر و سری میان میهمان و زنش است . غیرتش گل می کند و از اتاق بیرون می رود و بلافاصله زنش را صدا می زند . وقتی زن از اتاق بیرون می آید ، او را به طویله می برد و می گوید : فلان فلان شده چه سر و سری با میهمان داشتی ؟ چه اشاره هائی به وسیله خمیازه می کردید ؟ زن هرچه قسم می خورد و التماس می کند که هیچ سر وسیری درمیان نبود مرد باور نمی کند و همانجا زن را می کشد و به اتاق برمی گردد و پیش میهمان می نشیند و تصمیم می گیرد نصف شب میهمان را نیز در خواب بکشد . میهمان خمیازه می کشد و به دنبال او مرد نیز خمیازه می کشد . بعد از دقایقی مرد متوجه می شود که زنش را بیهوده کشته است . می گوید : که خمیازه خمیازه می آورد ، حیف بر تو آن که در طویله هستی ( اشاره به زنش که بیگناه کشته است .)
